Herkulanum

Sami nie wiemy co nas bardziej kryje

Cień Wezuwiusza czy cienie Pompei

Spójrzcie na miasto które już nie żyje

Po tysiÄ…cleciach martwym brak nadziei

Że pył opadnie z waszych oczu

Że mieć będziemy własny cokół

Jak nasza większa siostra

Odkryta wam na postrach

Wraz z psem na łańcuchu co jak symbol wyje

Sami nie wiemy czyja to jest wina

Że choć ofiary tej samej tragedii

O Herkulanum człowiek zapomina -

- Pompeje respekt budzÄ… odpowiedni

Świątynie łaźnie też mieliśmy

Podatki wiernie płaciliśmy

Nie warte nic pomniki

Gdy krzyczÄ… statystyki:

Pompeje to ogrom! Herkulanum - drwina!

Miasto nieznaczne na uboczu skryte

Lecz gościł tutaj często na wakacjach

Lubo senatu członek czy ekwita

My też Rzymianie! Też cywilizacja!

Za hołd składany wielu bogom

Niewielki płacić musi drogo

A olbrzym po zawale

W wieczystej płynie chwale

W niej wszystko dokoła utonie zabite

Nawet sam wulkan traktował nas gorzej

Gdy ubrał ziemię w grube zniszczeń swetry

Pył na Pompeje - na nas lawy morze

Różnica ważka - cztery kilometry

Zdecydowały o dwóch miastach

Dziś Herkulanum w skałę wrasta

W Pompejach ziemia miękka

Zlepiony lęk wylęga

Gdy tysiąc łopat łęg sczerniały orze

Tu psy też wyły wiązane do żerdzi

I ludzie w mocy paniki zastygli

Podnosząc pięści na ogniste piędzi

Lecz my mniej ważni nas mit nie uskrzydli

Świat dał przywilej dla możniejszych

Że ginąc przyćmić muszą mniejszych

W niedoli większych panów

Nieszczęsne Herkulanum

Straciło prawo nawet do swej śmierci

Poemat egzystencjalny

Powiadają że życie to suma doświadczeń

Zwiędnie jeśli je zamkniesz jak kanarka w klatce

Jeśli myślisz to jesteś niekoniecznie zaś żyjesz

Śmiej się biegaj i szalej chwytaj diabła za szyję

Powiadają czym śmierć jest to jasne jak słońce

Zapytują więc tylko czy stanie się końcem

A poecie wiadomo że złych pytań wszak nie ma

Lecz ze złych odpowiedzi jak uczynić poemat

Powiadają że Boga nie można zrozumieć

Ale jeśli Go pytasz to pytaj jak umiesz

A poecie wiadomo że złych pytań wszak nie ma

Lecz ze złych odpowiedzi jak uczynić poemat

Kwestia stołowa

Odkrywają pospołu

Pokolenia u stołów

Że wrażliwszym jest człowiek na rauszu

Gdy ropiejÄ… zwierzenia

Niczym wyrzut sumienia

I oszczerca wyzbywa się fałszu

Do szacownych powitań

Dobra jest okowita

Zacnych gości czcić można i winem

Sportem wszystkich Polaków

Jest spożycie koniaku

Póki pijesz twa Polska nie zginie

Miłość strach i nienawiść

Ci siÄ™ w twarzy wytrawi

PlamÄ… lanÄ… czerwonym inkaustem

Dusza zaćmi się w oczach

Załzawionych przeźroczach

Gdy zadławisz się powietrza haustem

Kiedy nadmiar znieczuleń

Twoje ciało zatruje

Złamie umysł i wsączy się w kości

Wyrzuć z siebie co tobie

Kłębi się na wątrobie

Wnet wywróżysz los z własnych wnętrzności

ZduÅ› bezczelnÄ… odrazÄ™

Przed tym co się ukaże

Wszak ty sam ukazałeś to sobie

Tak dobrobyt siÄ™ szerzy

A ty nie szczędź pacierzy

Za bogactwo pij Bogu na zdrowie

Wreszcie prawo ciążenia

Ciało zbawi od drżenia

I opadniesz z sił gdzie ci przypadnie

Sen cię zmoży uczciwy

Boś ty człek sprawiedliwy

Choć wyglądasz i pachniesz szkaradnie

Kiedy rankiem siÄ™ zbudzisz

Schnąc wśród więdnących ludzi

Nie lekceważ ścielących się znaków

Rzuć hulanki pochopne

Chwiejnym odmów roztropnie

Byś bez wstydu mógł besztać pijaków